Zarządzanie infrastrukturą i design: Techniczne aspekty stosowania

Zarządzanie infrastrukturą i design: Techniczne aspekty stosowania wykładzin w płytkach w biurach open space

Nowoczesne projektowanie przestrzeni biurowych odchodzi od statycznych układów na rzecz elastyczności. W tym kontekście wykładziny w płytkach stały się standardem nie tylko ze względu na łatwość montażu, ale przede wszystkim ze względu na kompatybilność z systemami podłóg podniesionych. W obiektach, gdzie pod powierzchnią posadzki biegną kilometry okablowania strukturalnego, światłowodów i instalacji elektrycznych, zastosowanie jednolitej wykładziny w rolce jest błędem technologicznym, który drastycznie podnosi koszty późniejszych modernizacji sieci.

Kluczowa dla inwestora jest świadomość, że wykładzina modułowa to element techniczny budynku, a nie tylko dekoracja. Jej parametry, takie jak stabilność wymiarowa czy odporność na „łódkowanie”, decydują o tym, czy po dwóch latach użytkowania podłoga zachowa swoje właściwości, czy stanie się zagrożeniem BHP.

Płytki dywanowe: https://goldfloor-obiektowe.pl/plytki-dywanowe

Dlaczego wykładziny w płytkach są obowiązkowe przy podłogach podniesionych?

Ponieważ umożliwiają bezinwazyjny dostęp do przestrzeni podpodłogowej w dowolnym punkcie pomieszczenia w czasie krótszym niż 60 sekund, bez konieczności zrywania trwale przyklejonego materiału.

W biurowcach klasy A standardem są podłogi podniesione (płyty o wymiarach 60×60 cm osadzone na wspornikach), w których ukryte są media. Stosując wykładziny w płytkach (najczęściej format 50×50 cm, rzadziej 60×60 cm lub panele 25×100 cm), serwisant IT lub elektryk potrzebujący dostać się do przepustu kablowego (floor boxa) lub uszkodzonej wiązki, po prostu podnosi kilka modułów wykładziny, a następnie demontuje płytę podłogową. Po wykonaniu prac moduły są odkładane na miejsce. Dzięki montażowi na płyn antypoślizgowy (a nie klej trzymający „na sztywno”), struktura runa nie ulega uszkodzeniu, a miejsce interwencji pozostaje niewidoczne. W przypadku wykładziny w rolce konieczne byłoby jej rozcięcie i ponowne spawanie lub klejenie, co zawsze pozostawia trwały ślad.

Stabilność wymiarowa: Problem kurczenia i łódkowania

Największym wyzwaniem technologicznym w produkcji wykładzin modułowych jest zapewnienie im stabilności wymiarowej. Płytki są układane „na styk”. Jeśli pod wpływem zmian temperatury lub wilgotności materiał się skurczy, powstaną nieestetyczne szczeliny (szparowanie). Jeśli się rozszerzy – krawędzie zaczną się unosić, tworząc efekt „łódkowania”, co grozi potykaniem się użytkowników.

Za stabilność odpowiada konstrukcja podkładu. Na rynku dominują dwa rozwiązania:

1. Bitum (Bitumen backing): Ciężki, sprawdzony podkład, który dobrze „siedzi” na podłożu dzięki swojej masie. Jest standardem w obiektach komercyjnych.
2. Eko-podkłady (np. EcoBack, filc): Lżejsze, często z recyklingu. Wymagają precyzyjniejszego montażu, ale oferują lepsze parametry akustyczne.

Dobrej klasy wykładzina w płytkach musi posiadać wzmocnienie (najczęściej siatka z włókna szklanego zatopiona w podkładzie), które gwarantuje zachowanie wymiarów zgodnie z normą EN 986 (odkształcenie poniżej 0,2%).

Design funkcjonalny: Wydzielanie stref bez ścianek działowych

Wykładziny w płytkach pozwalają na tzw. zonowanie (zoning), czyli wydzielanie ciągów komunikacyjnych i stref pracy bez użycia fizycznych przegród. Jest to kluczowe w dobie biur typu „agile”.

• Ciągi komunikacyjne: Zaleca się stosowanie tu płytek o ciemniejszym, melanżowym wzorze, który optycznie gubi zabrudzenia wnoszone z zewnątrz (piasek, sól).
• Strefy pracy: Jaśniejsze kolory lub grubsze runo (np. welurowe) mogą sygnalizować strefę ciszy i skupienia.

Poniższa tabela przedstawia zalecaną specyfikację dla różnych stref w biurze:

Aspekt ekonomiczny czyszczenia

Analiza cyklu życia produktu (LCC) wykazuje, że koszt utrzymania czystości wykładzin w płytkach jest niższy dzięki możliwości selektywnego czyszczenia. W przypadku silnego zabrudzenia jednego elementu (np. toner z drukarki), można go wyjąć i wyczyścić metodą ekstrakcyjną w pomieszczeniu gospodarczym, nie blokując dostępu do biura, lub po prostu wymienić na nowy z zapasu technicznego. Zarządcy nieruchomości zalecają utrzymywanie „attic stock” (zapasu materiału) na poziomie 2-3% całkowitej powierzchni właśnie w tym celu.

Podsumowanie

Wybór wykładziny w płytkach to decyzja strategiczna dla infrastruktury budynku. Choć początkowy koszt materiału może być wyższy niż w przypadku rozwiązań w rolce, funkcjonalność w zakresie dostępu do instalacji podpodłogowych oraz możliwość taniej regeneracji posadzki poprzez wymianę punktową sprawiają, że jest to jedyne racjonalne rozwiązanie dla biur klasy A i B+. Należy jednak bezwzględnie weryfikować parametry techniczne podkładu, aby uniknąć problemów ze stabilnością wymiarową po kilku sezonach grzewczych.

Artykuł sponsorowany